~REAL~SinGulARItY ...because behind every lie is a hidden truth

เพราะผู้ชายดีๆ มีแต่ในตู้ขาย

ไอ้เกย์ควายๆ อย่างฉันจึงต้องเจ็บใจไปทุกราย

เพราะผู้ชายดีๆ มีแต่ในตู้โชว์

ไอ้เกย์โง่ๆ อย่างฉันจึงต้องเสียตังค์ไปทุกราย

 

 

ไม่รู้ว่ามันผิดมั้ยนะ
ที่เก็บกดกับการห้ามรัก "คนบางคน"
ในชีวิตจริง
เลยไปปลดปล่อยที่ Host Club

ถึงหนุ่มที่นั่นจะทำไปเพื่อเงินก็เหอะ
แต่เวลามีคน (หล่อๆ) มากอด
มาพูดหวานๆ ใส่
มันรู้สึกดีจริงๆ

Do you think our minds are connected?

Or is it just me imagining things?

มีหลายครั้งที่ผมชอบคิดถึงอะไรแปลกๆ หรือรู้สึกอะไรแปลกๆ
ที่ตอนหลังมาพบว่าคนอื่นก็กำลังคิดอะไรแบบนั้นอยู่เหมือนกัน


きみだけをきみだけを
好きでいたよ

เพราะหัวใจฉันรู้ว่า มีเธอในใจเท่านั้น...



จับแพะมาชนแกะอีกแล้ว 555
ที่จริงก็คงบังเอิญแหละ ที่จู่ๆ เราก็ฮัมเพลง Toki o Kizamu Uta ท่อนนั้นขึ้นมาเอง

แล้วเค้าก็คงสวีทกับคนๆ นั้นของเค้าผ่านทางชื่อเอ็มเหมือนเดิม



แค่บังเอิญความหมายมันตรงกันเฉยๆ



風で目が滲んで 遠くなるよ

เพิ่งอ่านตอนจบของ Saikoroshi-hen จากเรื่อง Higurashi ไป

รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย

 

การกระทำทุกอย่างย่อมมีผลตามมา

ไม่ว่าเราจะเลือกทางไหน เราก็ไม่ได้เลือกอีกทางหนึ่ง

แล้วเราก็ไม่มีทางรู้ด้วยว่าผลของการเลือกอีกทางจะเป็นยังไง

จะดีกว่าหรือเลวร้ายกว่า ไม่สำคัญ

เราแค่ต้องอยู่กับผลของทางเลือกเราให้ดีที่สุดเท่านั้น

 

จบ

ไปนอนได้แล้ว

 

 

 

ปล. เมื่อวาน ผม (เสือก) ไปกด add Friend "เพื่อน" ของโบ๊ทเข้า ใน Facebook ออกไปข้างนอก กลับมาออนเอ็ม เห็นขึ้นหัวเลยว่า ไปยุ่งอะไรกับเพื่อนเค้า (ซักอย่างประมาณนั้นแหละ) ก็เข้าไปคุย แล้วก็โดนว่ามาว่าไปก้าวก่ายชีวิตเค้ามากเกินไป (ทนเก็บตัวไม่แสดงออกมาหลายเดือนไม่มีค่าเลย กับการกด add Friend เพียงครั้งเดียว) โอเค เข้าใจว่า "เพื่อน" คงสำคัญ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดี เลยเฟล เป็น 3 entry ที่ผ่านมานี้ (อันแรกเขียนไปยาว เสร็จแล้วเผลอไปกด back เลยหายไปเหลือแค่นั้น) ยังดีนะเนี่ยที่ไปเจอบทแปลตอนจบของ Higurashi Rei พอดี พอช่วยให้คิดอะไรได้บ้าง

ปล.2 ต่อจากนี้ไปก็คงต้องเลิกพูดถึง/คิดถึง/ทำอะไรเกี่ยวกับโบ๊ททั้งในที่ลับและที่แจ้งแล้วสินะ

どうすれば　伝わるか


วันนี้โบ๊ทพูดขึ้นมากลางโต๊ะกินข้าวว่าจะลาออกจากงานแล้ว
ที่จริงก็พอเดาๆ ได้บ้างแล้วจาก comment ของเพื่อนเค้าใน Facebook
แต่มาได้ยินจากปากเจ้าตัวมันให้ความรู้สึกต่างกันพอสมควร

หลายครั้งที่ผมอยากลาออกจากงาน เพราะด้วยความเบื่อ หรือเรื่องอะไรหลายๆ เรื่อง
ผมก็ล้มเลิกความคิดนั้นได้โดยง่ายเพียงแค่คิดว่าถ้าลาออกก็ไม่ได้เจอโบ๊ทอีก
แต่นี่พี่แกดันชิงลาออกก่อนซะนี่

จะเอาต่อดี

จะลาออกไปเรียนต่อมั่งดีมั้ย


..
คิดได้แบบนี้แย่จริงๆ
ตกข้อ 1 ของ Seven Habit ไปเต็มๆ เลย
เราไม่ควรจะเอาเรื่องของคนอื่นมากำหนดชีวิตของเราสิ

แต่ทำไม...
ถึงเลิกคิดแบบนี้ไม่ได้ซักทีนะ


バカだな…　俺は

1. จากจดหมายทางบ้านฉบับนี้

 

และ ems ตอบคำถามที่ผมถามไป ก็ทำให้ผมได้กลับไปคิดอะไรอยู่หลายตลบ

คิด

คิด

คิด

คิด

คิด

คิด

คิด

..

...

......คิดยังไงผมก็ชอบผู้ชายอยู่ดี
มาถึงขั้นนี้แล้วผมคงกลับไปชอบผู้หญิงยากหล่ะครับ

จบประเด็นนี้ไป

 

 

2. ถ้าช่วงนี้ใครอ่าน twitter ของผม (มีด้วยเหรอ) อาจจะเห็นประโยคแปลกๆ หลุดออกมาหลาย tweet เลย อันนี้มาจากนิยายที่ผมกำลังอ่านอยู่ตอนนี้ครับ (ไม่รู้จะเรียกเรื่องเล่าประสบการณ์ตรง หรือนิยายดี เอาเป็นว่าเรียกว่านิยายไปละกันสั้นดี ยาวๆ ไปอ่านในเรื่อง)

ควยเล็กเอาไว้ใช้ ควยใหญ่เอาไว้โชว์

เรื่องนี้แหละครับ นิยายผู้ชาย***กัน แถม base on a true story ด้วย อ่านแล้วโคตรติด ใช้ภาษาได้เถื่อนดิบมาก เด็ก-สตรี-และผู้ชายไม่ทานวายตามิน อาจช๊อคตายคาคีย์บอร์ดไปตั้งแต่ไม่กี่ตอนแรกก็เป็นได้ แต่ผมโคตรชอบเลย มีทั้งหมด 316 ตอน (และยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะเจ้าของเรื่องมีชีวิตอยู่จริง เอาประสบกามใหม่ๆ มาเล่าเพิ่มได้อีก) ผมอ่านไปแล้ว 191 ตอน (และก็กำลังอ่านต่อ) รู้สึกอ่านแล้วได้ข้อคิดๆ ดีๆ ในการใช้ชีวิตเยอะ คุ้มค่ากับเวลาที่ใช้ไปในการอ่านจริงๆ

ประโยคเด็ดๆ จากเรื่องนี้ที่ผมชอบก็คือ

- ความรักเหมือนเงา ยิ่งวิ่งตามยิ่งห่างไกล แต่ถ้ายืนเฉย ๆ ก็อยู่ใกล้เราแค่เอื้อม (มั้ง)

- ปัญหาใหญ่ของผู้ชายที่จะเผยความรู้สึกต่อกันคือ อีกฝ่ายจะเป็นแบบเราหรือเปล่า

- ก็เรื่องที่มึงบอกกูไง ว่าให้เชื่อใจคนที่กูรัก

- ดวงจันทร์อาจจะมี ตำหนิ มีร่องรอยด่างพร้อย แต่ที่มันมีไม่เหมือนใครคือ ในโลกนี้มีดวงจันทร์เพียงดวงเดียว โดดเด่นท่ามกลางหมู่ดาวนับแสนล้านดวง

- เพลงรักถ้าไม่รักก็เขียนไม่ได้ มันก็คงคล้ายๆ กับเรื่องนี้ เรื่องรักถ้าไม่รักก็เขียนไม่ได้

- หอยหรือจะมาสู้ถั่วดำ มีโปรตีน อิ่มสบายท้องกว่าตั้งเยอะ

- ผมกับมันเป็นเพื่อนกันดีว่าเป็นแฟนกัน เพราะคำว่าเพื่อนไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต มีแต่ปัจจุบัน

- บางครั้งเราก็ต้องยอมเสียสละบางอย่าง เพื่อให้ได้บางอย่าง

- ความรักมันมากับ ความเจ็บเสมอ แต่ต้องรู้ว่า ที่เราเจ็บเราเจ็บเพราะอะไร เจ็บเพราะเขาไม่รักเรา หรือเจ็บที่เขาไม่เป็นตามที่เราอยากให้เป็น

 

อ่านกี่ทีก็โฮกได้ทุกที 

อันนี้ขนาดเพิ่งมาได้แค่ประมาณครึ่งทาง ยังได้มาโคตรเยอะเลย คาดว่าอ่านต่อไปก็คงจะมีประโยคเด็ดๆ เพิ่มมาอีก เป็นขบวน

นี่ยังไม่นับตอนที่ไอ้สองคนนั้นมันบอกรักกันนะ
อันนั้นคนอ่านละลายไปแล้วหลายรอบแล้ว

 

แถมเพลงให้ด้วย เป็นเพลงที่พระเอกแต่งให้นายเอก ลองกดฟังดู

http://www.imeem.com/people/Gy4ACTY/music/pqGDuV6w/tonetar/

"ชั่วชีวิตของฉัน ต้องผ่านอะไรมากมาย โหดร้ายและสวยงาม คละเคล้าปะปนกัน
แต่มีสิ่งเดียวที่รู้ดี ฉันและเธอไม่เคยจะทิ้งกัน แม้วันนั้น จะทุกข์ระทมปวดร้าวเพียงใด

อยากจะบอกเธอ หนึ่งคำที่ฉันมี จะวันนี้พรุ่งนี้ หรือว่าวันไหนไหน
เธอคือคนเดียวที่ฉันมี ที่ฉันพูดคำรักจากหัวใจ นานแค่ไหน หัวใจนี้จะขอมีเธอ

เธอคือของขวัญจากฟ้าไกล คือคำตอบของหัวใจ ชีวิตจะยากเพียงไหน ฉันมีเธออยู่เสมอ
จะอยู่ตรงนี้ฉันสัญญา จะรักษารักจริงที่ค้นเจอ บอกกับเธอ

เธอคือของขวัญจากฟ้าไกล คือคำตอบของหัวใจ ชีวิตจะยากเพียงไหน ฉันรู้เธออยู่กับฉัน
จะอยู่ตรงนี้ตรงหัวใจ จะพบเจอใครใครไม่สำคัญ เพราะว่าฉันจะรักเพียงเธอคนเดียว ชั่วชีวิต"

 

ถึงจะร้องเสียงแหบ เสียงหลง โคตรผิดคีย์ แต่ผมแค่ฟังยังเขินแทนเลย

ไม่รู้แต่งกับคนได้ฟังในเรื่องมันทนไม่เขินกันได้ยังไง
(หรือว่าแสดงความเขินด้วยความหื่นแทนก็มิทราบ XD)

 

 

3. จบการโฮกนิยาย ต่อด้วยการโฮกอีกระลอก ด้วยรูปนี้

น่ารักคอดๆ

คืองี้ครับ ใน blog นิยายจากข้อที่แล้วมันจะมีรูปประกอบประจำตอนด้วยครับ ซึ่งก็ไม่รู้ไปสรรหามาจากไหนกันบ้าง อาจจะมีรูปเจ้าของเรื่องทั้งสองคน (และอาวุธ) ปนอยู่ประปราย แต่รูปส่วนใหญ่นี่เป็นรูปจากที่อื่นชัวร์ๆ ครับ เพราะบางรูปผมก็เคยมีเซฟไว้ในเครื่องเหมือนกัน 555

ผมมาสะดุดตาที่รูปน้องคนนี้ครับ ก็ตาม step ปกติ เห็นรูปน่าเซฟก็เซฟเก็บลงเครื่องไว้  แต่มันพิเศษหน่อยตรงที่เซฟเก็บไปแล้ว แทนที่จะปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ ตามปกติวิสัย ผมหยิบรูปนี้ขึ้นมาดูบ่อยมากกกก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ...น่ารัก อยากเห็นบ่อยๆ หรือเพราะดูแล้วนึกถึงพวกนั้นด้วยมั้ง

จะว่าไปก็ใช่ สเป็กผมอ่ะประมาณนี้แหละ โบ๊ท แบ๊งค์ เนม ก็ออกแนวนี้หมด หน้าลิงๆ หุ่นเพรียวๆ แต่เนื้อแน่น เป็นนักฟุตบอลด้วย เห็นแล้วอยากเอากลับบ้าน XD

はぅ～! お持ち帰りぃ～!

 

4. ถึงจะไปกิ๊สรูปเด็ก แต่ถ้าเอาเข้าจริงๆ ผมก็ชอบคนที่อายุเท่ากันหรือมากกว่าอยู่ดีนะ เด็กมันน่ารักก็เอาไว้แค่ดูก็พอ ส่วนคนที่ผมอยากได้มาเป็นแฟนน่ะ ต้องเป็นผู้ใหญ่ในระดับนึงหน่อย ความคิดความอ่านจะได้ไม่ต่างกันมาก

ว่าแต่เมื่อไหร่จะมีเนี่ยสิ.....

สิ่งหนึ่งที่ผมชอบ Exteen ก็คือ

เวลาผมฟุ้งซ่าน ทำอะไรไม่ถูก พอได้เปิดอ่าน blog นู่นนี้ไปเรื่อยๆ ซักพักก็จะเจอข้อความเตือนสติ ซึ่งเป็นคำตอบของปัญหาในตอนนั้น คนเขียนเค้าก็เขียนของเค้าไปแหละ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับสถานการณ์ของผมเลย แต่มันก็ทำให้ผมคิดได้

"อย่าขอความสงสาร เพราะคุณจะได้ความสมเพช เวลาที่คุณไม่ต้องการความสงสาร คนอื่นจะเข้าใจ"
Quote by คุณวิขัย

อึมม

ถูก

ผมทำตัวแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีใครเข้าใจหรอก
รังแต่จะมีคนสมเพช

โบ๊ทก็คงสมเพชเหมือนกันสินะ
กับการกระทำ ที่ไม่ตรงกับคำพูดของผม


เพราะฉะนั้น ผมต้องเข้มแข็งให้มากขึ้นกว่านี้ให้ได้
จะไม่เป็นเด็กงอแง พูดไม่รู้เรื่อง ร้องไห้ไม่พอใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อีกต่อไปแล้ว

ทำไมนะ...

ทำไม..ยิ่งทำอะไรเท่าไหร่

อะไรๆ มันก็ยิ่งแย่ลง



ด้วยคำถามโง่ๆ คำถามเดียว
ที่ยังไม่ได้ถามไปด้วยซ้ำ

แต่ผมกับเค้าก็ทะเลาะกัน


โง่จริงๆเรา

เพลงอะไรเนี่ย ทำนองธรรมดาๆ แต่ฟังแล้วโคตรเศร้าเลย

 

 

 

Title:  รักเธอให้น้อยลง
Artist: Bandwagon

ฉันรู้ดีว่าควรรักเธอให้น้อยลง
เพราะฝืนไปก็คงเสียใจอยู่อย่างนี้
มันผ่านไปแล้ว ฉันก็ควรลืมทุกอย่าง
อยากจะขอให้มันได้ลบหรือเลือนลาง
จางหายไปยิ่งดี

* อยากจะลืม
ลืมว่าใจยังคงคิดถึงเธออยู่เสมอ
ลืมว่าใจยังคงละเมอถึงเธอคนนี้
ลืมทุกอย่างในหัวใจ ขอเพียงนับจากนี้ไป
อย่าได้พบได้เจอ อย่าได้เพ้อถึงเธอก็พอ

นึกถึงเธอเมื่อไรฉันได้แต่เสียใจ
เห็นเธอดีกับใครหัวใจก็อ่อนล้า
มองผ่านวันนี้ เหมือนจะมีเพียงน้ำตา
เมื่อได้รู้ว่าเธอจะไม่หวนคืนมา
มารักกันเหมือนเดิม

(ซ้ำ *)

ไม่อยากจะทรมาน
ไม่อยากรักเธอจนตาย
ไม่อยากเสียเวลา
ไม่อยากรักแล้วเสียน้ำตา

(ซ้ำ *)

ลืมว่าใจยังคงคิดถึงเธออยู่เสมอ
ลืมว่าใจยังคงละเมอถึงเธอคนนี้
ลืมทุกอย่างในหัวใจ ขอเพียงนับจากนี้ไป
อย่าได้พบได้เจอ อย่าได้เพ้อถึงเธอก็พอ

ปากพูดไปแล้วว่าจะเลิกชอบให้ได้

.. 

แต่ทำไม

...ยังคิดถึง 

 

ใช้ไม่ได้จริงๆ เรา

ไพ่สูงทั้งหมดในมือผมถูกทิ้งลงไป
เพียงเพื่อแค่ให้ได้การตอบสนองจากฝ่ายตรงข้าม

ซึ่งตอบคำถามของผมไปได้บางข้อ

ตอนนี้ผมมองไพ่ในสุดท้ายในมือตัวเอง
...ห้าดอกจิก

ยังมีไพ่อยู่อีกสามใบในมือของเขา
หนึ่งในนั้นคือสิบโพธิ์แดงที่เค้าไม่มีวันทิ้งลงมา
ส่วนอีกสองใบผมไม่รู้ และไม่มีวันจะได้รู้

โบ๊ทเคยรู้สึกอะไรกับผมรึเปล่า
ทำไมคำตอบสั้นๆ นั้นถึงใช้เวลาถึงสี่วัน

ถึงผมอยากรู้แค่ไหน ผมก็ทำอะไรไม่ได้อีก

ผมแพ้แล้ว

และผมก็ต้องยอมรับ